Roślina patrzyła na inne rośliny. To były kwiaty. Były piękne i inne od siebie, a zarazem czerpiące z tego samego Źródła Piękna. Roślina pomyślała, że kwiaty są piękne, a ich piękno dobre i prawdziwe. Gwałtownie i silnie zapragnęła również być kwiatem, lecz umiała jedynie wyobrazić sobie, że jest którymś z nich. Roślina posmutniała, bo nie potrafiła przemienić się w Kwiat, który byłby inny i piękny. Lecz rozkwitła później, bo osąd jej był prawdziwy i Prawda wypełniła roślinę, a ta rozkwitła i stała się piękna.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment