:| zima idzie

samotność gnębi mocno tak


: |

częstochowa, ale co z tego

własnie, co z tego, że poniższy wierszyk nie dokona rewolucji w poezji polskiej? i co z tego?

O nie, o nie, próbowałam

Latami, miesiące starań

Lecz z silniejszym się nie dyskutuje

On przychodzi i on ci dyktuje

Ot, głupi wierszyk, by wyrazić przekonanie

Że nic tak dobre, smaczne, i dobrane

Na mój grzbiet pojedynczy niż pisanie.

Nic nie mogę, że to moje kochanie.

Nie mów, że Sienkiewicz, Miłosz

Czy Szymborska, bo to miłość,

Miłość moja, moje zakochanie

Pisanie. A choćby bazgranie.

czarna żmija

taaak, kolejny post wleczący się w niewyraźnym kierunku.

a jednak chciałabym coś napisać. idźmy za monetarystami, dla których praca jest wartością samą w sobie. a pisanie to też praca. czy pisanie bzdurne ma wartość samą w sobie - nie wiadomo.



od jakichś dwóch tygodni nie mam regularnych obowiązków, co jest dobre pod pewnymi względami. czuję, jak odchodzi ode mnie ten cały stres i ścisk mijającego roku. jeszcze jutro mnie coś czeka, małe, ale ważne. trochę się boję.



wydaje mi się, jakby ostatnimi czasy dużo cięzkich spraw zwaliło się na ludzi dookoła. znam dwie osoby, które sa mi na tyle bliskie, bym mogła wyraźnie widzieć, że cięzko im bardzo, i same boją się, że odrobinę za ciężko. : |



no i jeszcze TO, które pojąć spróbowałam, ale nie wyszło - za mało doświadczenia i chyba też zaufania. po prostu rosnący znak zapytania, przybierający powoli gigantyczne kształty.
ktoś mi coś obiecał, i czas mija, a mnie zaczyna brakować zaufania, że nie ma powodu podejrzewać złych intencji czy obojętności. zaczyna mi brakować, zostały mi drobniaki na dnie, nie wiem, czy to wystarczy :/



marzy mi się ultraradosne zakończenie, jakiś absurdalny zwrot akcji. musi być co najmniej tak dobrze, prawda? a poprzeczka wysoko. hoho, wysoko.

# 29 - szekspir geniusz też tam był?...

When in disgrace with Fortune and men's eyes,
I alone beweep my outcast state,
And trouble deaf heaven with my bootless cries,
And look upon my self and curse my fate,
Wishing me like to one more rich in hope,
Featured like him, like him with friends possessed,
Desiring this man'a art, and that man's scope,
With what I most enjoy contended least,
Yet in these thoughts my self almost despising,
Haply I think on Thee, and then my state,
(Like to the lark at break of day arising
From sullen earth) sings hymns at heaven's gate,
For Thy sweet love remembered such wealth brings,
That then I scorn to change my state with kings.


autor: W. Shakespeare

podkreślenie: w_f

***

(hurra, hurra, współpracowałam z Szekspirem! spełnienie marzenia!...)

bazgrołek

Roślina patrzyła na inne rośliny. To były kwiaty. Były piękne i inne od siebie, a zarazem czerpiące z tego samego Źródła Piękna. Roślina pomyślała, że kwiaty są piękne, a ich piękno dobre i prawdziwe. Gwałtownie i silnie zapragnęła również być kwiatem, lecz umiała jedynie wyobrazić sobie, że jest którymś z nich. Roślina posmutniała, bo nie potrafiła przemienić się w Kwiat, który byłby inny i piękny. Lecz rozkwitła później, bo osąd jej był prawdziwy i Prawda wypełniła roślinę, a ta rozkwitła i stała się piękna.

żegnajcie zmysły. odchodzę od was.

Ach, tak się denerwuję

Tyle nerwów się kotłuje

Moja głowa pęka

Me serce wymięka

…

I cóż z tego, że stoicy widzieli porządek w kosmosie?

Jak się jest filozofem, i je winogrona, to może jeszcze

Bo niektórzy, jak ja, żyją w chaosie

Chaosie okrutnym, chaosie brutalnym…

Boję się. Mam dreszcze.

AAA!....

wierszyk - nie mój

Do Boga

Boże! Choć oni wszystko ustalą i ujmą,
Scalą i w stal zakują w kuźniach swej potęgi,
Ty dalej będziesz falą przetaczał się bujną
W umiłowanym sercu płochego włóczęgi.


Tam jest ojczyzna twoja i kraj lat dziecinnych,
Pierwszy uśmiech stworzenia i sen kołyszący,
Tam, Ojcze Radosnego, w strunach złotopłynnych
Kulką pluska się w trzciny uplatane słońce.

Gdy oni, samozwańcy twojego imienia,
W megafony wrykują zwycięskie ustawy,
Ty - aromat urody, płomień niebieskawy -
Władasz, nieprzejednany, potopem istnienia.

I kiedy grzmocą burzą metalowych kopyt
W trakt, ubity ciężarem bluźnierstwa i pychy,
Przyświadczasz chrzęstem owsów i wietrzykiem cichym
Temu, co śpi, nurzając w horyzoncie stopy.

Temu, co ptaki budzi wołaniem przezsennem,
Wiosny ziemskie przynagla miłosną namową,
I zmyka, tchórz uroczy, w zagajniki ciemne
Z krążkiem jasnej twej łaski nad szaloną głową.


Julian Tuwim

(nie) marudzenie cz.2 - dobry text

"Each heart knows its own bitterness; each soul has its own sorrow; each man’s life has its dark days of storm and tempest, when all his joys seem blown away by some sudden blast of ill-fortune, and the desire of his eyes is taken from him, and all his hopes and plans, all which he intended to do or to enjoy, are hid with blinding mist, so that he cannot see his way before him, and knows not whither to go, or whither to flee for help; when faith in God seems broken up for the moment, when he feels no strength, no purpose, and knows not what to determine, what to do, what to believe, what to care for; when the very earth seems reeling under his feet, and the fountains of the abyss are broken up.

When that day comes, let him think of God’s covenant and take heart. Is the sun’s warmth perished out of the sky because the storm is cold with hail and bitter winds? Is God’s love changed because we cannot feel it in our trouble? Is the sun’s light perished out of the sky because the world is black with cloud and mist? Has God forgotten to give light to suffering souls, because we cannot see our way for a few short days of perplexity?

No. God’s message to every sad and desolate heart on earth, is that God is Light, and in Him is no darkness at all; that God is Love, and in Him there is no cruelty at all; that God is One, and in Him there is no change at all. And therefore we can pray boldly to Him, and ask Him to deliver us in the time of our tribulation and misery; in the hour of death, whether of our own death or the death of those we love; in the day of judgment, whereof it is written—“It is God who justifieth us; who is he that condemneth? It is Christ who died, yea, rather who is risen again, who even now maketh intercession for us.” To that boundless love of God, which He showed forth in the life of Christ Jesus; to that perfect and utter will to deliver us which God showed forth in the death of Christ Jesus, when the Father spared not His own Son, but gave Him freely for us; to that boundless love we may trust ourselves, our fortunes, our families, our bodies, our souls, and the bodies and souls of those we love."

Charles Kingsley, "National Sermons"

technika blogowicza: "kopiuj-wklej"

(nie) marudzenie cz.1

rety...


niech to się wreszcie skończy...


ten rok był chyba najbardziej stresujący w całym moim życiu. albo chociaż najintensywniej stresujący, albo ja była tego najbardziej świadoma.

nie wiem paru kluczowych rzeczy. nie wiem, co robię na wydziale, na którym jestem. nie wiem, czemu z tak wielkiej ilości pracy powstaje tak mało jej owocu. nie wiem, czemu zaczęło się tak dobrze, a teraz wszystko wydaje się tracić pęd i kierunek. nie wiem, czemu coś, co tak ozdabiało i cieszyło mi dni chyba ostatecznie padło w czwartek...

dziwne uczucie.

i dowiedziałam sie, nie chcę być źle zrozumiana, że ktoś doświadczył czegoś, co - ja to wiem - było obiektem moich marzeń. pisałam, że nie chce być źle zrozumiana, bo uważam, że fajnie, że ta osoba mogła tego doświadczyc - to musiała być super sprawa. w jakiś dziwaczny sposób boli mnie to, że to kosmicznie odległe, nieprawdopodobne spełnienie marzenia zapukało do drzwi obok. jakby pomyliło adres.

czy to zazdrość?... chyba nie, bo ona smakuje inaczej. po prostu zapadła pewna gęsta cisza.


nie cierpię narzekać. w tym roku jednak chyba nic innego nie robię. to dziwne, że życie broni się przed taką porcją narzekania, bo wg moich przewidywań już kilka razy powinien był spełnić się sen pana K. i miało nie być niczego. pustka. a propos, ten spot wyborczy jest fantastyczny - dla mnie osobiście dlatego, że porusza ten filozoficzny problem, nad którym przez wieki głowią się (i głowić będą) najtęższe umysły tego świata. NICOŚĆ. i hop - jest!

[hm... "jest nicość" - dziwne wyrażenie. skoro nicość to brak czegokolwiek, to czy nicość sama może być, skoro nie ma niczego?...]


rozmawiałam kiedyś z kolegą o cierpieniu - bardzo ogólnie, bo jaki to ma w ogóle kształt? - i temat kompletnie wymykał nam się ze słów. wiesz, że to jest, ale nie wiesz, gdzie sie zaczyna i gdzie się kończy. urodziłeś się, to wiesz, że doświadczysz, ale nie sposób sie przygotować. bo jak?... przyjąć do wiadomości?... jak kogoś spotykasz i podejmujesz się przyjaźni z nim to wiesz, że to jest Ziemia, i przyjdzie dzień, kiedy trzeba będzie się rozstać, i do tego czasu to osoba wrośnie w Ciebie. to wszystko wiesz już na początku, ale to boli dokładnie tak samo.

czy ja znowu marudzę?... nie, to nie jest marudzenie. przecież tak właśnie jest, czasami.


postaram się dokończyc później.


:(

sobota...

żadnych niesamowitych wieści z życia... czekam na ważny list, który nie chce przyjśc.
i mam za sobą ważne spotkanie, które, tak jakby, zorganizowało się same.

rety, życie jest dziwaczne. raz tak wysoko, a potem coś zaczyna puszczac, i znowu hałas, byle uciec myślami od tego, co naokoło. to, co naokoło, zawsze się zmienia, muszę skupic się na Niezmiennym, bo inaczej - rozpacz i szał, i zmęczenie, i jakiś taki brak życia w ogóle.

ten rok był (jest) wyjątkowo ciężki, rety, jeszcze chyba nigdy nie byłam tak przygnieciona stresem. i to cały czas, tylko sen wydawał się byc jakąś ucieczką, ale ta wolna strefa też nie była dla mnie w całości - bo wtedy się śpi...

kiedy ja się denerwuję, od razu zaczynam jakieś ucieczki w marzenia, albo w jedzenie, albo w telewizję, albo w bzdurne rzeczy, których później żałuję, bo one zajmują czas, ale to, od czego chcę uciec cierpliwie czeka na swoją kolej, i cholera nie chce odejśc.

o!
albo w użalanie się nad sobą...

mam jakąś cichą nadzieję, że świat nie jest taki chaotyczny jak się wydaje, i żeby nie był przypadkowy, bo to musiałoby byc naprawdę okrutne. niespecjalnie mnie obchodzą różne pseudofilozoficzne agitacje o tym, jak to nas natura oszukuje, że więcej nam się wydaje, niż jest naprawdę, i że w ostatecznym rozrachunku żeśmy byty niekonieczne.

no?...

rzepakowy sen

ło rety,

zrobiło się ciepło,

a tu tyle kucia jeszcze przede mną. przed nami. (solidarność w bólu)


mam sen. mam marzenie. chciałabym się powygłupiać, tak zupełnie, do dna.

nie wiem, co chciałabym zrobić, ale coś bardzo głupiego. :)

i wiem, że to jutro nie przejdzie.


jeszcze w szkole atakowała mnie i innych tzw. głupawka (fajna rzecz) - po kilku godzinach pracy przeciążony mózg zaczyna strajk i działa w głupowaty pomysł (tzn. wystarczy wskazac palcem na cokolwiek i leżysz :D)


własnie zdałam sobie sprawę, że w tym roku intensywna praca trwała nie parę godzin, a parę miesięcy!!!

aaa!....

stosując skalę 6 godzin - 2 godziny głupawki, zdarzy się coś strasznego.



rzepak.... rzepak widzę....

Stres

Kolejny wierszyk, tym razem zainspirowany moim życiem wewnętrznym ostatnich dni - jutro odbieram wynik z egzaminu.

AAAAA!.....


"STRES"

Stres

Zżera mnie stres

Poproszę o wdech

Bo sama nie mogę

Pech

Ach, co za pech

Duch ze mnie zbiegł

Czuję, że tonę

Żart

To kiepski żart

Lecz liczę na fart

I dużo się modlę…

Wiersz ten dedykuję koleżance A.Z., co do której jestem pewna, że rozumie ten stan - bo sama przechodzi podobną ciemną doliną pełną absurdalnych scenariuszy, irracjonalnych pomysłów i niskiego wskaźnika nadziei i optymizmu.

"Zamiast 'tak' on powiedział 'nie' ".

ten wierszyk jest owocem godzin z linijką tekstu jednej z piosenek Moniki Brodki, "Miał być ślub". godziny mijały z ta jedna linijką gdzieś w tle mysli, i to, co się wykluło:

Zamiast ‘tak’ on powiedział ‘nie’

Nie widział mych łez

Zanurzony w obłudę śmiech

To mogę mu dać

Zamiast ‘tak’ on powiedział ‘nie’

Pytaniem ten wiersz

Czy on o to pyta się też,

Czy woli się śmiać?...

Zamiast ‘tak’ on powiedział ‘nie’

Za oknem mym deszcz,

Czy spotkamy jeszcze się gdzieś?...

Czy jeszcze jest czas?

Oda do Trybunału Konstytucyjnego

Zrodzone w bólach, przy świetle wiernej lampki biurowej, gdzies między 24 a 28 stroną orzeczenia 18/99....

ODA DO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO

Trybunale!

Jak jest wspaniale,

Mieć w kraju Ciebie,

Wszelkie znaki na ziemi i niebie

Wskazują, że cudownie

Prawom obywatelskim dogodnie

Mieć w kraju Ciebie…

Każde Twe orzeczenie

Piękniejsze niż marzenie

Litera prawa olśniewa,

Twym piórem pisana onieśmiela,

Przed taką wykładnią chylę me czoło

Orzeczeń strony czytam wesoło.

I stron tych tysiące każdego roku pisane,

Uzasadnienia tak długie, rozważania śmiałe

Mym zmęczonym myślom nasuwają pytanie,

Czy naprawdę trzeba tak rozlegle??

Nie nudzi Ci się to pisanie???

Tak, tak, każdy prawa adept

Jak przykazanie zna wykładni zasadę,

Słowo Twe ma być precyzyjne,

Ale czy nie popadasz w przesadę?

Sobota wieczór. Miasto nie zasypia,

Ja też nie, bo samotnie czytam orzeczenia.

Robię to, by doktora spełnić marzenia,

O studentach, co się nie obijają,

I prawo znają, a przynajmniej znać się starają…

I ostatnimi siłami, przerzucam kolejną stronę,

Wiem, żem leń, odrzucam stachanowca koronę,

Lecz serce me wciąż dręczy to pytanie…

Czy w życiu czeka mnie już tylko czytanie?...

Copyrighted by wesele_figara

jester

Chciałam napisać o czymś zupełnie innym, ale czuję się ohydnie. Ktoś właśnie zabawił się moim kosztem, i może nie znam się na żartach, ale to boli i nic nie rozumiem.

Może teraz jest właśnie chwila na śmiech, może zaufanie to przestarzała sprawa, ale chciałabym, by to się nigdy nie zdarzyło, bo właśnie ktoś na tym świecie przestał komuś ufać.

I ktoś właśnie zaznajomił się ze słowem 'zdrada'.

Do dupy z takimi żartami, poświęć na igrzysku przyjaciela, będzie dużo śmiechu.



A ten kwiat mógł tak pięknie rozkwitnąć - właśnie umarł.

'ha, ha'

wystarczy?...

next lifetime

Pierwszy wpis... w kolejnym blogu. Zapomniałam hasło do poprzedniego i nie mogę się do niego dostać. Może zamieszczę link do niego, i z tego blogu zrobi się po prostu przedłużenie poprzedniego.
Cele pisania bloga? Chyba takie, jakie przyświecały Pascalowi, gdy pisał "Myśli". Wiem, że powszechna jest chęć poznania myśli innych osób. Ja też bardzo tego pragnę. To pewnie dlatego chętnie czytamy książki - przecież każdą z postaci jest autor, i przez nie mówi - co myśli, czego się boi, czego nie rozumie. Tak więc... chcę się podzielić moimi myślami.

Domyślam się, że nie wszystkie będą wielkiej wagi. Czasami pewnie dopuszczę się zwykłej gadaniny lub tyrady. Wolałabym tego uniknąć, ale między zamiarem a wykonaniem jakaś odległość jednak jest.

Postaram się jak najmniej mówić o sobie, wolałabym poruszać się w przestrzeni możliwie najbardziej abstrakcyjnej - bez konkretnych nazw ani nazwisk, ponieważ po pierwsze cała wolność myśli opiera się na niezależności i niezawisłości - nie chcę mieć powodów czy pokusy ani do autocenzury ani do pochlebiania komuś/czemuś (nieuczciwie). A po drugie: ponieważ ja sama czasami szukam ludzi w Google i z 'małej ilości informacji na czyjś temat' robi się 'krępująco duża ilość informacji na czyjś temat', spróbuję ominąć te wszystkie ogniwa, które mogłyby doprowadzić do nieciekawych rezultatów tego typu praktyk. Czyli, po polsku: niech żyje anonimowość.


Mam zamiar dać sobie spokój z opisywaniem swojego życia na melodię "wstałam, wyszłam z łóżka, zjadłam śniadanie" bo to jest nie bardzo fascynujące - moim zdaniem, liczę, że reszta świata je podziela... :)

Więc, co mam zamiar tutaj umieszczać? Pierwszy projekt przewiduje wrzucanie moich spostrzeżeń, przemyśleń czy odpowiedzi na sprawy już istniejące lub dopiero się dziejące. Jeśli natknę się na jakiś fajny wiersz, to może go tutaj umieszczę, o ile będzie mi wolno, a jeśli nie - podam jego tytuł i co o nim myślę. Dlaczego myślę, że warto poświęcić mu trochę czasu.

Jeśli zrobię jakieś fajne zdjęcie, to też może je tutaj zamieszczę - każde miejsce jest piękne, ale nie każdy ma okazję widzieć wszystkie jego osłony. Można się podzielić.
(Chyba istnieje jakieś obiektywne piękno, prawda?... Chyba mogę, mniej więcej, zdać się na swoją ocenę?...)

I TAK DALEJ...


Nie wiem, czy to przypadek czy przykry komunikat dotyczący moich talentów pisarskich, ale dotychczas moje blogi czytała znikoma liczba osób, a sama liczba komentarzy oscylowała wokół sympatycznej liczby 0. :)

No cóż :) To nic. Ponad rok temu osoba, której zdanie cenię bardzo wysoko pochwaliła mnie za pracę. Rekompensata nie jest więc oczekiwana.

Czym zakończę?...


Zakończeniem. :)



oto ono:

---------------------------------ZAKOŃCZENIE-----------------------------------------------