taaak, kolejny post wleczący się w niewyraźnym kierunku.
a jednak chciałabym coś napisać. idźmy za monetarystami, dla których praca jest wartością samą w sobie. a pisanie to też praca. czy pisanie bzdurne ma wartość samą w sobie - nie wiadomo.
od jakichś dwóch tygodni nie mam regularnych obowiązków, co jest dobre pod pewnymi względami. czuję, jak odchodzi ode mnie ten cały stres i ścisk mijającego roku. jeszcze jutro mnie coś czeka, małe, ale ważne. trochę się boję.
wydaje mi się, jakby ostatnimi czasy dużo cięzkich spraw zwaliło się na ludzi dookoła. znam dwie osoby, które sa mi na tyle bliskie, bym mogła wyraźnie widzieć, że cięzko im bardzo, i same boją się, że odrobinę za ciężko. : |
no i jeszcze TO, które pojąć spróbowałam, ale nie wyszło - za mało doświadczenia i chyba też zaufania. po prostu rosnący znak zapytania, przybierający powoli gigantyczne kształty.
ktoś mi coś obiecał, i czas mija, a mnie zaczyna brakować zaufania, że nie ma powodu podejrzewać złych intencji czy obojętności. zaczyna mi brakować, zostały mi drobniaki na dnie, nie wiem, czy to wystarczy :/
marzy mi się ultraradosne zakończenie, jakiś absurdalny zwrot akcji. musi być co najmniej tak dobrze, prawda? a poprzeczka wysoko. hoho, wysoko.
No comments:
Post a Comment