:| zima idzie

samotność gnębi mocno tak


: |

częstochowa, ale co z tego

własnie, co z tego, że poniższy wierszyk nie dokona rewolucji w poezji polskiej? i co z tego?

O nie, o nie, próbowałam

Latami, miesiące starań

Lecz z silniejszym się nie dyskutuje

On przychodzi i on ci dyktuje

Ot, głupi wierszyk, by wyrazić przekonanie

Że nic tak dobre, smaczne, i dobrane

Na mój grzbiet pojedynczy niż pisanie.

Nic nie mogę, że to moje kochanie.

Nie mów, że Sienkiewicz, Miłosz

Czy Szymborska, bo to miłość,

Miłość moja, moje zakochanie

Pisanie. A choćby bazgranie.

czarna żmija

taaak, kolejny post wleczący się w niewyraźnym kierunku.

a jednak chciałabym coś napisać. idźmy za monetarystami, dla których praca jest wartością samą w sobie. a pisanie to też praca. czy pisanie bzdurne ma wartość samą w sobie - nie wiadomo.



od jakichś dwóch tygodni nie mam regularnych obowiązków, co jest dobre pod pewnymi względami. czuję, jak odchodzi ode mnie ten cały stres i ścisk mijającego roku. jeszcze jutro mnie coś czeka, małe, ale ważne. trochę się boję.



wydaje mi się, jakby ostatnimi czasy dużo cięzkich spraw zwaliło się na ludzi dookoła. znam dwie osoby, które sa mi na tyle bliskie, bym mogła wyraźnie widzieć, że cięzko im bardzo, i same boją się, że odrobinę za ciężko. : |



no i jeszcze TO, które pojąć spróbowałam, ale nie wyszło - za mało doświadczenia i chyba też zaufania. po prostu rosnący znak zapytania, przybierający powoli gigantyczne kształty.
ktoś mi coś obiecał, i czas mija, a mnie zaczyna brakować zaufania, że nie ma powodu podejrzewać złych intencji czy obojętności. zaczyna mi brakować, zostały mi drobniaki na dnie, nie wiem, czy to wystarczy :/



marzy mi się ultraradosne zakończenie, jakiś absurdalny zwrot akcji. musi być co najmniej tak dobrze, prawda? a poprzeczka wysoko. hoho, wysoko.

# 29 - szekspir geniusz też tam był?...

When in disgrace with Fortune and men's eyes,
I alone beweep my outcast state,
And trouble deaf heaven with my bootless cries,
And look upon my self and curse my fate,
Wishing me like to one more rich in hope,
Featured like him, like him with friends possessed,
Desiring this man'a art, and that man's scope,
With what I most enjoy contended least,
Yet in these thoughts my self almost despising,
Haply I think on Thee, and then my state,
(Like to the lark at break of day arising
From sullen earth) sings hymns at heaven's gate,
For Thy sweet love remembered such wealth brings,
That then I scorn to change my state with kings.


autor: W. Shakespeare

podkreślenie: w_f

***

(hurra, hurra, współpracowałam z Szekspirem! spełnienie marzenia!...)

bazgrołek

Roślina patrzyła na inne rośliny. To były kwiaty. Były piękne i inne od siebie, a zarazem czerpiące z tego samego Źródła Piękna. Roślina pomyślała, że kwiaty są piękne, a ich piękno dobre i prawdziwe. Gwałtownie i silnie zapragnęła również być kwiatem, lecz umiała jedynie wyobrazić sobie, że jest którymś z nich. Roślina posmutniała, bo nie potrafiła przemienić się w Kwiat, który byłby inny i piękny. Lecz rozkwitła później, bo osąd jej był prawdziwy i Prawda wypełniła roślinę, a ta rozkwitła i stała się piękna.

żegnajcie zmysły. odchodzę od was.

Ach, tak się denerwuję

Tyle nerwów się kotłuje

Moja głowa pęka

Me serce wymięka

…

I cóż z tego, że stoicy widzieli porządek w kosmosie?

Jak się jest filozofem, i je winogrona, to może jeszcze

Bo niektórzy, jak ja, żyją w chaosie

Chaosie okrutnym, chaosie brutalnym…

Boję się. Mam dreszcze.

AAA!....

wierszyk - nie mój

Do Boga

Boże! Choć oni wszystko ustalą i ujmą,
Scalą i w stal zakują w kuźniach swej potęgi,
Ty dalej będziesz falą przetaczał się bujną
W umiłowanym sercu płochego włóczęgi.


Tam jest ojczyzna twoja i kraj lat dziecinnych,
Pierwszy uśmiech stworzenia i sen kołyszący,
Tam, Ojcze Radosnego, w strunach złotopłynnych
Kulką pluska się w trzciny uplatane słońce.

Gdy oni, samozwańcy twojego imienia,
W megafony wrykują zwycięskie ustawy,
Ty - aromat urody, płomień niebieskawy -
Władasz, nieprzejednany, potopem istnienia.

I kiedy grzmocą burzą metalowych kopyt
W trakt, ubity ciężarem bluźnierstwa i pychy,
Przyświadczasz chrzęstem owsów i wietrzykiem cichym
Temu, co śpi, nurzając w horyzoncie stopy.

Temu, co ptaki budzi wołaniem przezsennem,
Wiosny ziemskie przynagla miłosną namową,
I zmyka, tchórz uroczy, w zagajniki ciemne
Z krążkiem jasnej twej łaski nad szaloną głową.


Julian Tuwim