Do Boga
Boże! Choć oni wszystko ustalą i ujmą,
Scalą i w stal zakują w kuźniach swej potęgi,
Ty dalej będziesz falą przetaczał się bujną
W umiłowanym sercu płochego włóczęgi.
Tam jest ojczyzna twoja i kraj lat dziecinnych,
Pierwszy uśmiech stworzenia i sen kołyszący,
Tam, Ojcze Radosnego, w strunach złotopłynnych
Kulką pluska się w trzciny uplatane słońce.
Gdy oni, samozwańcy twojego imienia,
W megafony wrykują zwycięskie ustawy,
Ty - aromat urody, płomień niebieskawy -
Władasz, nieprzejednany, potopem istnienia.
I kiedy grzmocą burzą metalowych kopyt
W trakt, ubity ciężarem bluźnierstwa i pychy,
Przyświadczasz chrzęstem owsów i wietrzykiem cichym
Temu, co śpi, nurzając w horyzoncie stopy.
Temu, co ptaki budzi wołaniem przezsennem,
Wiosny ziemskie przynagla miłosną namową,
I zmyka, tchórz uroczy, w zagajniki ciemne
Z krążkiem jasnej twej łaski nad szaloną głową.
Julian Tuwim
Saturday, June 30, 2007
Sunday, June 24, 2007
(nie) marudzenie cz.2 - dobry text
"Each heart knows its own bitterness; each soul has its own sorrow; each man’s life has its dark days of storm and tempest, when all his joys seem blown away by some sudden blast of ill-fortune, and the desire of his eyes is taken from him, and all his hopes and plans, all which he intended to do or to enjoy, are hid with blinding mist, so that he cannot see his way before him, and knows not whither to go, or whither to flee for help; when faith in God seems broken up for the moment, when he feels no strength, no purpose, and knows not what to determine, what to do, what to believe, what to care for; when the very earth seems reeling under his feet, and the fountains of the abyss are broken up.
When that day comes, let him think of God’s covenant and take heart. Is the sun’s warmth perished out of the sky because the storm is cold with hail and bitter winds? Is God’s love changed because we cannot feel it in our trouble? Is the sun’s light perished out of the sky because the world is black with cloud and mist? Has God forgotten to give light to suffering souls, because we cannot see our way for a few short days of perplexity?
No. God’s message to every sad and desolate heart on earth, is that God is Light, and in Him is no darkness at all; that God is Love, and in Him there is no cruelty at all; that God is One, and in Him there is no change at all. And therefore we can pray boldly to Him, and ask Him to deliver us in the time of our tribulation and misery; in the hour of death, whether of our own death or the death of those we love; in the day of judgment, whereof it is written—“It is God who justifieth us; who is he that condemneth? It is Christ who died, yea, rather who is risen again, who even now maketh intercession for us.” To that boundless love of God, which He showed forth in the life of Christ Jesus; to that perfect and utter will to deliver us which God showed forth in the death of Christ Jesus, when the Father spared not His own Son, but gave Him freely for us; to that boundless love we may trust ourselves, our fortunes, our families, our bodies, our souls, and the bodies and souls of those we love."
Charles Kingsley, "National Sermons"
technika blogowicza: "kopiuj-wklej"
(nie) marudzenie cz.1
rety...
niech to się wreszcie skończy...
ten rok był chyba najbardziej stresujący w całym moim życiu. albo chociaż najintensywniej stresujący, albo ja była tego najbardziej świadoma.
nie wiem paru kluczowych rzeczy. nie wiem, co robię na wydziale, na którym jestem. nie wiem, czemu z tak wielkiej ilości pracy powstaje tak mało jej owocu. nie wiem, czemu zaczęło się tak dobrze, a teraz wszystko wydaje się tracić pęd i kierunek. nie wiem, czemu coś, co tak ozdabiało i cieszyło mi dni chyba ostatecznie padło w czwartek...
dziwne uczucie.
i dowiedziałam sie, nie chcę być źle zrozumiana, że ktoś doświadczył czegoś, co - ja to wiem - było obiektem moich marzeń. pisałam, że nie chce być źle zrozumiana, bo uważam, że fajnie, że ta osoba mogła tego doświadczyc - to musiała być super sprawa. w jakiś dziwaczny sposób boli mnie to, że to kosmicznie odległe, nieprawdopodobne spełnienie marzenia zapukało do drzwi obok. jakby pomyliło adres.
czy to zazdrość?... chyba nie, bo ona smakuje inaczej. po prostu zapadła pewna gęsta cisza.
nie cierpię narzekać. w tym roku jednak chyba nic innego nie robię. to dziwne, że życie broni się przed taką porcją narzekania, bo wg moich przewidywań już kilka razy powinien był spełnić się sen pana K. i miało nie być niczego. pustka. a propos, ten spot wyborczy jest fantastyczny - dla mnie osobiście dlatego, że porusza ten filozoficzny problem, nad którym przez wieki głowią się (i głowić będą) najtęższe umysły tego świata. NICOŚĆ. i hop - jest!
[hm... "jest nicość" - dziwne wyrażenie. skoro nicość to brak czegokolwiek, to czy nicość sama może być, skoro nie ma niczego?...]
rozmawiałam kiedyś z kolegą o cierpieniu - bardzo ogólnie, bo jaki to ma w ogóle kształt? - i temat kompletnie wymykał nam się ze słów. wiesz, że to jest, ale nie wiesz, gdzie sie zaczyna i gdzie się kończy. urodziłeś się, to wiesz, że doświadczysz, ale nie sposób sie przygotować. bo jak?... przyjąć do wiadomości?... jak kogoś spotykasz i podejmujesz się przyjaźni z nim to wiesz, że to jest Ziemia, i przyjdzie dzień, kiedy trzeba będzie się rozstać, i do tego czasu to osoba wrośnie w Ciebie. to wszystko wiesz już na początku, ale to boli dokładnie tak samo.
czy ja znowu marudzę?... nie, to nie jest marudzenie. przecież tak właśnie jest, czasami.
postaram się dokończyc później.
:(
niech to się wreszcie skończy...
ten rok był chyba najbardziej stresujący w całym moim życiu. albo chociaż najintensywniej stresujący, albo ja była tego najbardziej świadoma.
nie wiem paru kluczowych rzeczy. nie wiem, co robię na wydziale, na którym jestem. nie wiem, czemu z tak wielkiej ilości pracy powstaje tak mało jej owocu. nie wiem, czemu zaczęło się tak dobrze, a teraz wszystko wydaje się tracić pęd i kierunek. nie wiem, czemu coś, co tak ozdabiało i cieszyło mi dni chyba ostatecznie padło w czwartek...
dziwne uczucie.
i dowiedziałam sie, nie chcę być źle zrozumiana, że ktoś doświadczył czegoś, co - ja to wiem - było obiektem moich marzeń. pisałam, że nie chce być źle zrozumiana, bo uważam, że fajnie, że ta osoba mogła tego doświadczyc - to musiała być super sprawa. w jakiś dziwaczny sposób boli mnie to, że to kosmicznie odległe, nieprawdopodobne spełnienie marzenia zapukało do drzwi obok. jakby pomyliło adres.
czy to zazdrość?... chyba nie, bo ona smakuje inaczej. po prostu zapadła pewna gęsta cisza.
nie cierpię narzekać. w tym roku jednak chyba nic innego nie robię. to dziwne, że życie broni się przed taką porcją narzekania, bo wg moich przewidywań już kilka razy powinien był spełnić się sen pana K. i miało nie być niczego. pustka. a propos, ten spot wyborczy jest fantastyczny - dla mnie osobiście dlatego, że porusza ten filozoficzny problem, nad którym przez wieki głowią się (i głowić będą) najtęższe umysły tego świata. NICOŚĆ. i hop - jest!
[hm... "jest nicość" - dziwne wyrażenie. skoro nicość to brak czegokolwiek, to czy nicość sama może być, skoro nie ma niczego?...]
rozmawiałam kiedyś z kolegą o cierpieniu - bardzo ogólnie, bo jaki to ma w ogóle kształt? - i temat kompletnie wymykał nam się ze słów. wiesz, że to jest, ale nie wiesz, gdzie sie zaczyna i gdzie się kończy. urodziłeś się, to wiesz, że doświadczysz, ale nie sposób sie przygotować. bo jak?... przyjąć do wiadomości?... jak kogoś spotykasz i podejmujesz się przyjaźni z nim to wiesz, że to jest Ziemia, i przyjdzie dzień, kiedy trzeba będzie się rozstać, i do tego czasu to osoba wrośnie w Ciebie. to wszystko wiesz już na początku, ale to boli dokładnie tak samo.
czy ja znowu marudzę?... nie, to nie jest marudzenie. przecież tak właśnie jest, czasami.
postaram się dokończyc później.
:(
Saturday, June 2, 2007
sobota...
żadnych niesamowitych wieści z życia... czekam na ważny list, który nie chce przyjśc.
i mam za sobą ważne spotkanie, które, tak jakby, zorganizowało się same.
rety, życie jest dziwaczne. raz tak wysoko, a potem coś zaczyna puszczac, i znowu hałas, byle uciec myślami od tego, co naokoło. to, co naokoło, zawsze się zmienia, muszę skupic się na Niezmiennym, bo inaczej - rozpacz i szał, i zmęczenie, i jakiś taki brak życia w ogóle.
ten rok był (jest) wyjątkowo ciężki, rety, jeszcze chyba nigdy nie byłam tak przygnieciona stresem. i to cały czas, tylko sen wydawał się byc jakąś ucieczką, ale ta wolna strefa też nie była dla mnie w całości - bo wtedy się śpi...
kiedy ja się denerwuję, od razu zaczynam jakieś ucieczki w marzenia, albo w jedzenie, albo w telewizję, albo w bzdurne rzeczy, których później żałuję, bo one zajmują czas, ale to, od czego chcę uciec cierpliwie czeka na swoją kolej, i cholera nie chce odejśc.
o!
albo w użalanie się nad sobą...
mam jakąś cichą nadzieję, że świat nie jest taki chaotyczny jak się wydaje, i żeby nie był przypadkowy, bo to musiałoby byc naprawdę okrutne. niespecjalnie mnie obchodzą różne pseudofilozoficzne agitacje o tym, jak to nas natura oszukuje, że więcej nam się wydaje, niż jest naprawdę, i że w ostatecznym rozrachunku żeśmy byty niekonieczne.
no?...
i mam za sobą ważne spotkanie, które, tak jakby, zorganizowało się same.
rety, życie jest dziwaczne. raz tak wysoko, a potem coś zaczyna puszczac, i znowu hałas, byle uciec myślami od tego, co naokoło. to, co naokoło, zawsze się zmienia, muszę skupic się na Niezmiennym, bo inaczej - rozpacz i szał, i zmęczenie, i jakiś taki brak życia w ogóle.
ten rok był (jest) wyjątkowo ciężki, rety, jeszcze chyba nigdy nie byłam tak przygnieciona stresem. i to cały czas, tylko sen wydawał się byc jakąś ucieczką, ale ta wolna strefa też nie była dla mnie w całości - bo wtedy się śpi...
kiedy ja się denerwuję, od razu zaczynam jakieś ucieczki w marzenia, albo w jedzenie, albo w telewizję, albo w bzdurne rzeczy, których później żałuję, bo one zajmują czas, ale to, od czego chcę uciec cierpliwie czeka na swoją kolej, i cholera nie chce odejśc.
o!
albo w użalanie się nad sobą...
mam jakąś cichą nadzieję, że świat nie jest taki chaotyczny jak się wydaje, i żeby nie był przypadkowy, bo to musiałoby byc naprawdę okrutne. niespecjalnie mnie obchodzą różne pseudofilozoficzne agitacje o tym, jak to nas natura oszukuje, że więcej nam się wydaje, niż jest naprawdę, i że w ostatecznym rozrachunku żeśmy byty niekonieczne.
no?...
Subscribe to:
Posts (Atom)