Do Boga
Boże! Choć oni wszystko ustalą i ujmą,
Scalą i w stal zakują w kuźniach swej potęgi,
Ty dalej będziesz falą przetaczał się bujną
W umiłowanym sercu płochego włóczęgi.
Tam jest ojczyzna twoja i kraj lat dziecinnych,
Pierwszy uśmiech stworzenia i sen kołyszący,
Tam, Ojcze Radosnego, w strunach złotopłynnych
Kulką pluska się w trzciny uplatane słońce.
Gdy oni, samozwańcy twojego imienia,
W megafony wrykują zwycięskie ustawy,
Ty - aromat urody, płomień niebieskawy -
Władasz, nieprzejednany, potopem istnienia.
I kiedy grzmocą burzą metalowych kopyt
W trakt, ubity ciężarem bluźnierstwa i pychy,
Przyświadczasz chrzęstem owsów i wietrzykiem cichym
Temu, co śpi, nurzając w horyzoncie stopy.
Temu, co ptaki budzi wołaniem przezsennem,
Wiosny ziemskie przynagla miłosną namową,
I zmyka, tchórz uroczy, w zagajniki ciemne
Z krążkiem jasnej twej łaski nad szaloną głową.
Julian Tuwim
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment