sobota...

żadnych niesamowitych wieści z życia... czekam na ważny list, który nie chce przyjśc.
i mam za sobą ważne spotkanie, które, tak jakby, zorganizowało się same.

rety, życie jest dziwaczne. raz tak wysoko, a potem coś zaczyna puszczac, i znowu hałas, byle uciec myślami od tego, co naokoło. to, co naokoło, zawsze się zmienia, muszę skupic się na Niezmiennym, bo inaczej - rozpacz i szał, i zmęczenie, i jakiś taki brak życia w ogóle.

ten rok był (jest) wyjątkowo ciężki, rety, jeszcze chyba nigdy nie byłam tak przygnieciona stresem. i to cały czas, tylko sen wydawał się byc jakąś ucieczką, ale ta wolna strefa też nie była dla mnie w całości - bo wtedy się śpi...

kiedy ja się denerwuję, od razu zaczynam jakieś ucieczki w marzenia, albo w jedzenie, albo w telewizję, albo w bzdurne rzeczy, których później żałuję, bo one zajmują czas, ale to, od czego chcę uciec cierpliwie czeka na swoją kolej, i cholera nie chce odejśc.

o!
albo w użalanie się nad sobą...

mam jakąś cichą nadzieję, że świat nie jest taki chaotyczny jak się wydaje, i żeby nie był przypadkowy, bo to musiałoby byc naprawdę okrutne. niespecjalnie mnie obchodzą różne pseudofilozoficzne agitacje o tym, jak to nas natura oszukuje, że więcej nam się wydaje, niż jest naprawdę, i że w ostatecznym rozrachunku żeśmy byty niekonieczne.

no?...