(nie) marudzenie cz.1

rety...


niech to się wreszcie skończy...


ten rok był chyba najbardziej stresujący w całym moim życiu. albo chociaż najintensywniej stresujący, albo ja była tego najbardziej świadoma.

nie wiem paru kluczowych rzeczy. nie wiem, co robię na wydziale, na którym jestem. nie wiem, czemu z tak wielkiej ilości pracy powstaje tak mało jej owocu. nie wiem, czemu zaczęło się tak dobrze, a teraz wszystko wydaje się tracić pęd i kierunek. nie wiem, czemu coś, co tak ozdabiało i cieszyło mi dni chyba ostatecznie padło w czwartek...

dziwne uczucie.

i dowiedziałam sie, nie chcę być źle zrozumiana, że ktoś doświadczył czegoś, co - ja to wiem - było obiektem moich marzeń. pisałam, że nie chce być źle zrozumiana, bo uważam, że fajnie, że ta osoba mogła tego doświadczyc - to musiała być super sprawa. w jakiś dziwaczny sposób boli mnie to, że to kosmicznie odległe, nieprawdopodobne spełnienie marzenia zapukało do drzwi obok. jakby pomyliło adres.

czy to zazdrość?... chyba nie, bo ona smakuje inaczej. po prostu zapadła pewna gęsta cisza.


nie cierpię narzekać. w tym roku jednak chyba nic innego nie robię. to dziwne, że życie broni się przed taką porcją narzekania, bo wg moich przewidywań już kilka razy powinien był spełnić się sen pana K. i miało nie być niczego. pustka. a propos, ten spot wyborczy jest fantastyczny - dla mnie osobiście dlatego, że porusza ten filozoficzny problem, nad którym przez wieki głowią się (i głowić będą) najtęższe umysły tego świata. NICOŚĆ. i hop - jest!

[hm... "jest nicość" - dziwne wyrażenie. skoro nicość to brak czegokolwiek, to czy nicość sama może być, skoro nie ma niczego?...]


rozmawiałam kiedyś z kolegą o cierpieniu - bardzo ogólnie, bo jaki to ma w ogóle kształt? - i temat kompletnie wymykał nam się ze słów. wiesz, że to jest, ale nie wiesz, gdzie sie zaczyna i gdzie się kończy. urodziłeś się, to wiesz, że doświadczysz, ale nie sposób sie przygotować. bo jak?... przyjąć do wiadomości?... jak kogoś spotykasz i podejmujesz się przyjaźni z nim to wiesz, że to jest Ziemia, i przyjdzie dzień, kiedy trzeba będzie się rozstać, i do tego czasu to osoba wrośnie w Ciebie. to wszystko wiesz już na początku, ale to boli dokładnie tak samo.

czy ja znowu marudzę?... nie, to nie jest marudzenie. przecież tak właśnie jest, czasami.


postaram się dokończyc później.


:(