częstochowa, ale co z tego

własnie, co z tego, że poniższy wierszyk nie dokona rewolucji w poezji polskiej? i co z tego?

O nie, o nie, próbowałam

Latami, miesiące starań

Lecz z silniejszym się nie dyskutuje

On przychodzi i on ci dyktuje

Ot, głupi wierszyk, by wyrazić przekonanie

Że nic tak dobre, smaczne, i dobrane

Na mój grzbiet pojedynczy niż pisanie.

Nic nie mogę, że to moje kochanie.

Nie mów, że Sienkiewicz, Miłosz

Czy Szymborska, bo to miłość,

Miłość moja, moje zakochanie

Pisanie. A choćby bazgranie.